به نام خالق لوح و قلم

" كتاب قدمتي به بلنداي تاريخ دارد،آن را هنرمندانه بنويسيم تا ارزشمند بماند."

"لوح محفوظ" وحي الهي را در قالب آياتي خطاب به بشر اعلام كرد؛آنگاه كه خداوند :ن و القلم و ما يسطرون" را نازل كرد تا كاتبان بنويسند و «أفلا يتعقلون» معنا يابد و به حرمت «اقرء باسم ربّك الذي خلق» قلم را آفريد تا زيبا بنگاريم و قلم آنان را كه «افضل من دماء شهدايند» حرمت گذاريم. روزگاري كهنه كتابي ارزشمند همچون شاهنامه؛ شناسنامه هويّت ايراني ،بوستان و گلستان،نصاب الصبيان فراهي از پدر به پسر مي رسيد و نسلها وامدار اين ميراث ارزشمند بودند اين كتابهاي ارزشمند در كتابخانه هاي شخصي افراد خودنمايي مي كردند.در آن روزگاران مغولان كتابخانه ها را به آتش كشيدند...مي دانيد چرا؟...هويّت ملي ما زماني در كتابهايمان نهفته بود.آن زمان خواجه نصيرالدين طوسي بزرگترين كتابخانه زمان را اداره مي كرد.همان روزگار كتاب قانون ابن سينا به زبانهاي مختلف ترجمه شد.و ابن سيناي ما همان اويسيناي (AVISINA) معروف غرب شد.نويسندگان ما پر مغز مي نگاشتند.ما را چه شده است؟!چگونه بايد اين ميراث را پاس بداريم؛آيا در موزه بودن و پشت صفحه هاي شيشه اي كتاب را به نمايش گذاشتن كفايت مي كند؟!امروز خواجه نصيرهاي زمان بايد برخيزند و با امكانات موجود كتابخانه هايي را برپا كنند كه دست مغولان زمان از آنها در امان باشد.اين بار جنبشهاي نرم افزاري، اينتري و مجازي لازم است تا در دهكده جهاني نه تنها كتابهايمان بلكه روشهاي فكري و مطالعه پروريمان را تحقق بخشيم.

اینک اگر تو اي كتابدار به پا خيزي همه بر مي خيزند. برخيز به حرمت خون و قلم

بازدید مدیرکل محترم کتابخانه های عمومی خراسان رضوی...